Too sensitive

posted on 08 Feb 2010 19:52 by namphon

วันนี้เป็นวันสุดท้ายของคอร์สภาษาจีนเวล1
50ชั่วโมง 3เดือน สัปดาห์ละ3วัน
รู้สึกเหมือนเพิ่งเริ่มเรียน เพิ่งรู้จักคนในclass รู้สึกเหล่าซรือไม่กี่วันเอง
คงเป็นความรู้สึกผูกพันละมั้ง
อยากยืดเวลาต่อคอร์สเรียน
อีกสามเดือนก้อจะเรียน
เรียนบ้างโดดบ้างแต่ก็อยากเรียน

คงเป็นความรู้สึกถูกชะตา ประทับใจหรืออะไรก็ตาม..
เหล่าซือเคยถามวันที่ฉันหกล้มเปนแผลว่าไปโดนอะไรมา
พร้อมกับบอกให้หายไวๆนะ ในทุกๆคาบที่เจอกัน
เหล่าซือตั้งใจสอนมาก
เคยโกรธมากเพราะนักเรียนเขียนฮั่นจื้อไม่ได้
แต่ฉันก็พยายามที่จะเขียน
หลายครั้งที่ฉันออกไปเขียนหน้ากระดาน
ไม่ได้เพราะอยากแสดงว่าตูเก่ง ตูรู้ ตูเขียนได้
แต่อยากออกไปให้เหล่าซือดีใจ
ว่าอย่างน้อยที่สอนมาแทบตายก็ได้ผลบ้างเหมือนกันนะ

วันนี้เป็นคาบสุดท้ายที่ได้เรียนกับเหล่าซือม๋า
อยากบอกว่าขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง
และขอโทษด้วยนะคะที่ทำไม่ได้ดีที่สุด
หนูจะพยายามต่อไป
เพื่อสักวันหนูจะฟัง พูด อ่าน เขียนได้เท่าๆกับภาษาไทย

แม้ว่าจะไ่ม่รู้ว่าจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่
แต่หนูจะไม่มีวันลืมเหล่าซือเลยนะคะ
:)


Ps*จิงๆก็อยากจะพิมพ์เปนภาษาจีนนะ
แต่โน้ตบุ๊คหนูไม่มีภาษาจีน
เฮ้ออออออ.
..

 

 

 

หากใช้"สมอง"จดจำเรื่องราว ทุกอย่างก็เลือนลบได้

แต่ถ้าใช้"หัวใจ"จดจำความทรงจำเรื่องต่างๆ นานเท่าไรก็ยากที่จะลืม

 

Comment

Comment:

Tweet